Batıyorken güneş ufuktan, hüzün çöker yüreğine; dalar gider gözleri uzaklara... Görmek isteyip de göremediği yerlere, dokunmak isteyip de sarılamadığı bedenlere, öpmek isteyip de koklayamadığı sevdiğine üzülür, üzülür insan. Kahreder, kahır…
Gece, bir örtü misali sarar benliğimizi. Gün batar, el ayak çekilir; yalnızlığımızla baş başa kalırız. Zihnimizi düşünceler sarar; bir girdaba girmiş gibi derinliklerde kayboluruz. Aklımızda binbir düşünce: Bilinçaltına attıklarımız, unutmaya…
Bu gece yıldızım yorgun, eskisi kadar parlamıyor. Sanki bana küsmüş, şıygasıyla gönlümü aydınlatmıyor. Karanlık onun ışığını boğuyor, geceye meydan okuyor. Bu gece yıldızım hüzünlü, gizem beni korkutuyor. Bu gece ay…