Gece, bir örtü misali sarar benliğimizi. Gün batar, el ayak çekilir; yalnızlığımızla baş başa kalırız. Zihnimizi düşünceler sarar; bir girdaba girmiş gibi derinliklerde kayboluruz. Aklımızda binbir düşünce: Bilinçaltına attıklarımız, unutmaya çalıştıklarımız, özlem duyduklarımız… Bazen hesaplaşır, bazen de kendi kendimize iç muhasebemizi yaparız.
Düşünce yollarında dolaşırken çıkmaz sokaklara saparız. Hayatın gerçekliği ile yüzleşir, geçmişimizi sorgularız. Bütün bu olanlar yüreğimizde yara açar, acıtır içimizi. Gecenin karanlığında bir damla gözyaşı akar; içimize, içimize ağlarız. Başımızı koyduğumuz yastık ıslanır; onu dertlerimizle sararız.
Gece; saklamak, saklanmak, kaçmak ve unutmaktır. Gece, gündelik aklımıza getirmediklerimizle karşılaşmaktır. Gece, düşünceler derya olup akarken kendi fikrimizle çatışmaktır. Bütün benliğimizi sararken gece, bazen de yeni umutlara uyanmaktır.
Bir Yorum Bırakın