Baba koruyandır, kol kanat gerendir, evlatları için bir ömrü heba edendir. Hayatta herkesin öncelikleri farklıdır. Kiminin önceliği para, kiminin önceliği makam mevki, kiminin önceliği zevk sefa ama babamın önceliği her zaman sevdikleri oldu. Benim babam adam gibi adam bir adanmışlık örneğiydi. Babadan evlada kalan en büyük miras doğruluk, dürüstlük, haysiyet ve yardım severlikmiş. Bunu en iyi sen gidince anladım. Her omzuma dokunan el baban iyi adamdı dedi. Ben sevdim, biz sevdik ama el alemde seni çok sevmiş be baba…….
Takvimlerde tarih 18 Haziran 2026 günlerden Perşembe acını yaşadığım haberini aldığım gündü. O an adeta yer yarıldı ben içine düştüm ve bütün dünya üzerime yıkıldı. İşte o an ben altında kaldım sanki…. Çünkü sen kolumdun, kanadımdın bu dünyadaki belki en büyük dayanağımdın. Senin varlığın beni cesaretlendirip güç veriyordu.
Ateş düştüğü yeri yakarmış. Sende bizi yaktın gittin. Alev kor oluyor ama kor hiç sönmüyor. Akrabalar arıyor bana bir türlü söyleyemiyor baban öldü diyemiyorlar. Baban çok hasta hastanede hemen gelmelisin deseler de insanın içi cız ediyor. Bu durumda bir gariplik olduğunu hissediyor sorguluyorsun. Ne kadar gizleseler de, saklasalar da acı haber tez duyulurmuş be babam…..
İnsanın kafasın da bir sürü soru dolaşırken içten içe kemiriyor. Neden oldu, nasıl oldu, niçin oldu ve bir an her şeyi unutup yakınlarını düşünüyorsun. Onlar ne yaptılar ne durumdalar acaba…. Yollara düşüyorsun ama o yallar hiç bitmiyor. Yol aynı yol ama uzadıkça uzuyor. Zaman ilerlemiyor tamamen duruyor sanki…. Yolun sonunda baba evine vardığın anda sevdiklerin boynuna sarıldığında ölümün karşısındaki çaresizliği anlıyorsun.
Sen aş, baba, kardeş aynı zaman da bir evlattın. Acıları yarıştırmanın zamanı değil bu zaman herkesin acısı farklı ve kimse kimseyi anlayamaz. Benim acımı sen, senin acını ben bilemem. Kimileri vicdan azabıyla, kimilerine alışkanlık olmuş yokluğunla, kimileri ise özlem, minnet ve sana olan sevgisiyle acı çekiyor.
Reis yerinde rahat uyu sağlığında yapamadığını ölümünle başardın. Ölene kadar çok uğraştın dargınlıklar küslükler bitsin diye çok mücadele ettin. Küslükler belki bitmedi ama cenazende herkesi bir araya topladın. İnsanlar seni hiç ama hiç anlamadı. Ölmeden önce bir kere bile olsa herkesi bir arada son bir kez görebilseydin.
İnsan bu hayattan göçerken ne götürüyor ki hiç bir şey bir top kefenle terk ediyor bu dünyayı. Babam sana çok söyledim. “Mal da yalan mülk de yalan” dedim. Bu yalan dünya da bu kadar uğraşmaya gerek yok dedim. Dünyaya bir kere geliyoruz, bir bu kadar daha yaşayacağımızın garantisi yok hayatını yaşa dedim, dedim ama sen beni hiç dinlemedin. Babam……
Hayatın mücadeleyle geçti. Çalıştın didindin hep mücadele ettin. Ben yılmamayı, yorulmamayı, hayatta mücadele etmek gerektiğini senden öğrendim. Bu hayat yordu seni kırdılar incittiler çok üzdüler ama kimselere belli etmedin. Bir ömür çürüttün ancak kimseye art niyet gütmedin. Sen kendinden çok verdin. Senin iyi niyetini temiz kalbini suiistimal ettiler değerini kıymetini bilmediler.
Köyün mezarlığına yıllar önce diktiğin badem ağacı büyümüş ve şimdi tesadüfe bak ki o ağacın gölgesinde yatıyorsun. Başucunda torunun sağ tarafında deden komşuluk ediyor. Ağaç sevgin o kadar büyükmüş ki biliyor musun babam ayakucunda kendiliğinden şeftali ağacı yetişmiş. Allah’ın hikmeti değil de nedir.
Baba şimdi bazı şeyleri o kadar iyi anlıyorum ki… İnsan babası ölünce büyürmüş. Bende senin gidişinle büyüdüm. Sen yaşarken senin çocuğundum. Senin gidişinle çocukluğum da gitti. Çocukluğum elimden alındı. Bana diyorlar ki sen büyüksün, sen güçlü olmalısın, sen herkesin yanında olmalısın. Evet gidişinle büyüdüm, güçlü durmaya ve herkesin yanında olmaya çalışıyorum. Bütün yükü taşıyorum ama yokluğunun yükü çok ağırmış.
“Baba bu hayattaki en büyük çınarmış.”
