Ellerimde Dikenler #şiir

Ellerimde dikenler var sanki,
Tutundukça kanıyor,
Kanadıkça biraz daha kayboluyor ruhum.
Eziliyorum şu dünya denen meretin altında.
Meğer birine yaslanayım derken,
Altında ezilip kalmışım… umudun.

Umudu arıyorum her yerde,
Gazetelerin köşelerinde, insanların gözlerinde.
Soruyorum da gelen geçene:
“Umut nedir?”
Bilsek de,
Söylemeye varamaz şu suskun dilimiz.

Bir ağacın gölgesinde soluklanıyorum,
Dünyadan ne çok yorulmuşum.
Tam vazgeçecekken…
Bir çocuk yaklaşıyor yanıma,
Elimden tutuyor usulca,
Ve götürüyor beni sonsuza.

“İşte,” diyor, “umudun neferine hoş geldin.”
“Dilediğin kadar kal, burası senin yerin.”
Bahçeler, menekşeler, sardunyalar…
Ellerimdeki dikenler,
Birer goncaya dönüşüyor birden.

“Umudu bulmak bu kadar kolay,” diyor küçük kız,
“Yeter ki dünyaya yeniden bakmayı bil.”
Ve ben görüyorum…
Umut hâlâ var.
Bir çocuğun elinde,
Bir çiçeğin kaldırımda açışında,
Bir annenin sessiz duasında.

Çünkü diken tutan eller,
Gonca büyütebilir.
Ve acının içinden geçen biri,
Bir gün bir başkasına
Işık olabilir.