Gözlerini açtı ve gözlemlenebilir evrenin her detayını düşündü 8 milyar insan ve evrenin her zerresinde sekiz milyar bakış filizlendi.. Bakışına göre hisleri değişti, kendisi değişti, dünyasını değiştirdi. Sevdiğine değen bakış bir sığınak, sevmediğine yönelen ise kavurucu bir kor oldu. Sonra duymak istediklerini seçmeye başladı. Biri meyvesinin ardıçtan özgürlüğüne kavuştuğu sırada hava süzülürken dans ederek çıkardığı ahengi duydu, diğeri sert rüzgarın aynı ağacın dallarını esnetmesini. Bir başkası da gölgesinde dinlenen yorgun bir çiftçinin ıslık seslerini. Yine bu 8 milyar insan toplansa ortak yerde, olabildiğince uzanan yeşillik arazide. Tabii sağda ardıç ağacı, ağacın altında düşen meyvesi, birbirine bakan sevgililer de olacak orada, düşmanlar ve hiçbir şey hissetmeyenler. Tek bir duyuya sahip olamazlardı. Onlar neredeyse, onunla birlikte gelen bir şey. Koku.
Kurak ve kavurucu sıcakların insanı bayıltacak dereceye getirdiği yazın bitmesinin ardından kasvetli bir sonbahar sabahına gözler açıldığı gibi balkona geçip dışarıyı seyretmek için çıkılan bir esnada, balkondan aşağıya bakıldığında yerlerdeki ıslaklığı daha fark etmeden geceden yağmurun yağdığını hissettiren o toprak kokusunun adı petrikordur. Yalnızca bir koku değil, zamanın ve coğrafyanın yeryüzüne sızan hafızasıdır.
8 milyar insanın aynı anda nefes alıp verdiği bu devasa sahnede, koku hiçbir zaman yalan söylemezdi. Sevgilinin saçındaki yasemin, düşmanın nefesinde biriken o ekşi öfke, ardıç ağacının reçineli yalnızlığı… Hepsi bu petrikorun damlaları arasında erir, tek bir ortak hafızada yeniden yazılırdı.
Çünkü dünya yalnızca görülen ve duyulanla değil, içimize çektiğimiz anılarla şekillenirdi. Gözler kapandığında bile geriye kalan o koku, kim olduğumuzun ve nereden geldiğimizin sessiz kanıtıydı. O sabah balkonda duran insan, içine çektiği o ilk nefesle birlikte anladı: Evren dışarıda büyük bir galaksi değil, tam da göğüs kafesinin içinde daralan ve genişleyen bir ten kokusuydu.
Bir Yorum Bırakın