Bir Gündüz Vakti Ağaçlar ile Hasbihal

Seyret perişan hâlimi.
Ama öyle bir sebep arama içinde.
Bazı dağılmaların adı yoktur çünkü.
Gün aynı gündü, gökyüzü bildiğin gibi.
İnsanlar konuştu, saatler ilerledi.
Hiçbir şey olmadı aslında…
ama bir şeyler de eskisi gibi kalmadı.
İçimde yavaş yavaş yer değiştiren şeyler var.
Adını koyamadığım, anlatmaya yanaşmayan.
Ne tam bir eksilme, ne de tamamlanacak bir boşluk.
Seyret diyorsam, gösterdiğim için değil.
Sadece saklamaya çalışmadığım için.
Perişanlık dediğin bazen böyle oluyor;
ne dramatik, ne görkemli…
sadece biraz yamuk, biraz sessiz.
Düzeltmeye de çalışmıyorum.
Çünkü her şeyin toparlanması gerekmiyor bazen.
Belki de bazı şeyler, tam olarak düzelmeden var olur.
Kusurlu hâliyle devam eder, eksikliğiyle yerleşir insanın içine.
Ben de öyle bırakıyorum.
Ne eskisi gibi, ne bambaşka…
sadece olduğu kadar.