Masumiyet İçin Fatiha…

“Bazı şeyler bir kere görüldükten sonra insanın aklından asla çıkmaz.” Cümleyi okuduğum an durup düşündüm. Galiba insanı değiştiren şey yaşadıkları değil de, ilk kez gerçekten gördükleri. Çünkü bazı fark edişlerin geri dönüşü olmuyor.O an garip bir sessizlik oluyor. Sanki dünya birkaç saniyeliğine yavaşlıyor. Gözlerin istemsizce bir noktaya takılıyor; belki duvara, belki pencereye, belki de hiçbir yere… Bakıyorsun ama aslında gördüğün şey karşındaki duvar değil. Gözlerin hafifçe büyüyor. Az önce zihninde yerine oturan o küçücük parçayı izliyorsun. İçinden sessizce “Bir dakika…” diyorsun. Kalbin aynı ritimde atıyor belki ama zihnin artık aynı yerde değil. O tek fark ediş, yıllardır bildiğini sandığın her şeyin arasına usulca girip anlamlarını değiştiriyor.
Sonra hayat devam ediyor. Birileri konuşuyor, saat ilerliyor, telefon titreşiyor. Ama sen hâlâ birkaç saniye önceki o anın içindesin. Çünkü bazı gerçekler insana bağırarak gelmiyor. Sessizce yanına oturuyorlar. Ve sen onları bir kez gördükten sonra, artık hiçbir şeye eski gözlerinle bakamıyorsun çok garip mesela :
Bazı vedaların, söylenmeden çok önce yaşandığını anladığın an.
“Sana değer veriyorum.” demekle değer verilmediğini fark ettiğin an.
Özür dilemenin, her zaman pişman olmak anlamına gelmediğini anladığın an.
Haklı olmanın, her zaman iyi biri olmak demek olmadığını fark ettiğin an.
İlgiyle kontrol edilmek arasındaki ince çizgiyi ilk kez gördüğün an. Bu şekilde gider.Belki büyümek de böyle bir şey. Büyük olaylarla değil, küçük kırılmalarla oluyor. Kimsenin fark etmediği o sessiz anlarda. İçinden sadece “Demek mesele buymuş.” dediğin anlarda.
Ve galiba en çok da buna üzülüyorum. Bir şeyleri öğrendiğin için değil… Bir kez gördükten sonra artık hiçbir şeyi görmemiş gibi yapamadığın için.