Bu Gece #şiir

Bu gece yıldızım yorgun, eskisi kadar

parlamıyor.

Sanki bana küsmüş, şıygasıyla gönlümü

aydınlatmıyor.

Karanlık onun ışığını boğuyor, geceye

meydan okuyor.

Bu gece yıldızım hüzünlü, gizem beni

korkutuyor.

Bu gece ay bitap, yüzü asık, gözleri

gülmüyor,

Bu gece ay  penceremden görünmüyor

odamı aydınlatmıyor.

Bu gece ay solgun, içimi yansıtmıyor

gönlümü karartıyor.

Bu gece ay bana küsmüş, ağladığımı

görmüyor, gözyaşımı silmiyor.

Bu gece çok karanlık, kara bulutlar

yıldızları göstermiyor,

Gece kuşum pencereme konmuyor,  

sevgi sözcükleri söylemiyor,

Bu gece beni korkutuyor, yıldızım

parlamıyor ay bana yol göstermiyor,

Etrafta ölüm sessizliği var karanlık beni

boğuyor, kalbim acıyor.

Bu gece uzadıkça uzuyor, ömür törpüsü gibi

benliğime işliyor,

Karanlık bur kuyudayım sanki, elimi tutan

olmuyor.

Son nefesime kadar haykırdım kimse duymuyor,

buradayım demiyor.

Bu gece çok yalnızım yıldızım,

ay dedem neden beni duymuyor.

Bu gece odam çok karanlık, duvarlar üzerime

geliyor beni eziyor.

Yatağım üşütüyor yastığım eskisi gibi sarmıyor,

göz yaşımı silmiyor.

Yüreğim acı çekiyor, bedenim zahmeride kalmış

gibi tir tir titriyor.

Nerdesin parlak yıldızım nerdesin, bu sessizlik

beni korkutuyor.