Kısa Bir Ömür İçin Sonsuz Endişeler Taşımak İsraftır

İnsan zihni, sınırsız bir evrende sınırlı bir ömür taşır. Buna rağmen çoğu kişi, hayatının büyük kısmını gerçekleşmemiş, gerçekleşmeyecek ya da gerçekleşse bile sandığı kadar büyük olmayan ihtimaller için tüketir. “Kısa bir ömür için sonsuz endişeler taşımak israftır” sözü tam olarak bu çelişkinin üzerine basar: Ömrümüz sınırlı, kaygılarımız sınırsız. Ve bu dengesizliğin bedeli ağırdır.

Kaygı, aslında bir alarm mekanizmasıdır; tehlikeyi haber verir, hazırlık sağlar. Fakat alarm sürekli çalarsa işlevini yitirir, yaşamı boğmaya başlar. Modern insanın sorunu burada başlar: Gerçek tehlikelerden çok, ihtimaller için yaşar. Günlük hayat; “ya olmazsa?”, “ya başarısız olursam?”, “ya kaybedersem?” sorularının ağırlığıyla taşınmaz hale gelir. Oysa her “ya” bir ömür çalar.

Endişenin asıl israfı zaman kaybı değildir. Asıl israf, insanın kendi potansiyelini diri diri gömmesidir. Endişeli zihin risk almaz, hareket etmez, yaratmaz. Cesareti törpüler, merakı köreltir. Kısa ömrümüzün en değerli alanı olan “deneme cesareti”, kronik kaygının ilk kurbanıdır.

Ve bir başka gerçek: Hayatın bize sunduğu hiçbir güzellik, endişenin çözdüğü bir problem sayesinde gelmez. Hiçbir mutluluk “düşündüğüm kadar korkunç değilmiş” cümlesinden doğmaz. İlerleme, deneyim, ilişki, keşif… Hepsi risk içerir. Hepsi belirsizliğin içinden geçer. Sonsuz endişe, işte bu yüzden lükstür; pahalı bir lüks. Bedeli, kaçırılmış bir hayat.

Sözün işaret ettiği nokta nettir: Zaman su gibi akarken, insanların korkulara sarılması hem mantıksızdır hem de savurganlık. Ölçüsüz endişe, yaşam enerjisini tüketen bir deliktir; ne kadar doldursan yine boşalır.

Sonuç basittir: Kaygısızlık değil, kaygının tasarruflu kullanımı. Gerekli yerde uyarı, gereksiz yerde mesafe. Çünkü ömür kısa, fırsat maliyeti yüksek, endişenin getirisi ise düşüktür.

Kalanı ise şöyle özetlenebilir: Hayat beklemez. Endişe ettiklerin değil, ertelediklerin ömründen çalar.