İnsan, elinde olanın kıymetini bilmez.
Ta ki elinde olanı kaybedene kadar… Sağlığının kıymetini bilmez, sağlığını kaybedene kadar.
Gençliğinin kıymetini bilmez, gençliğini kaybedene kadar.
Sevdiğinin kıymetini bilmez, yitip gidene kadar. İnsan, elinin altında olana garanti gözüyle bakar.
“Hiç kaybetmeyeceğim” sanır.
Oysa bu hayatta hiçbir şeyin garantisi yoktur.
Bugün var olanı, yarın bulamayabilirsin.İnsan, varken kıymetini bilmediklerini, kaybettiğinde aramaya başlar.
Bazen diyar diyar arar, bulamazsın.
Bazen yanı başında olur, göremezsin.
Dünyalar senin olsa, parayla pulla çözemezsin.
Bu dünyadan göçen göçtü mü bir kere, varını yoğunu versen bir daha geri getiremezsin. Hastalanırsın, sağlığın;
İhtiyarlarsın, gençliğin;
Fakirlersin, zenginliğin;
Ve ölümle yüzleşince, sevdiklerinin kıymetini anlarsın.İnsan; hastaları, huzurevlerini, mezarlıkları, eşini dostunu ve akrabalarını ara ara ziyaret etmeli ki, elinde olanı kaybetmeden kıymetini bilsin.Bununla beraber; hiç hastalanmayacak, hiç ölmeyecek ve hiç dara düşüp yokluk görmeyecek gibi yaşamak gerekmez.
Sağlıklıyken hastalıkla, gençken ihtiyarlıkla, varlıklıyken yoklukla yüzleşmeliyiz.
Böylelikle elimizde olanla da, olmayanla da imtihana hazır olmalıyız.Kimi insan sağlığıyla imtihan olur,
Kimi insan gençliği ve ihtiyarlığıyla,
Kimi insan da varlığı ve yokluğuyla…Ve en sonunda herkes aynı gerçeği öğrenir:
Kıymet, sahipken bilinir.
Kaybedince değil.Kaybetmeden bilene ne mutlu.
SON
Bir Yorum Bırakın